به گفت این وره قبله حقیقی جست

ستاده ای نه ز سر باخبر نه از سرما

عجب تر آن که شبی رفته و تو یک ساعت

خیال کرده ای از شغل عشق وسوسه زا

نشان حسن ازل را به چشم سر جویا

بسی نرفت که دیدند خفته در چمنش

مگس نموده بر او از جوانب استیلا