نشان حسن ازل را به چشم سر جویا

عجب تر آن که شبی رفته و تو یک ساعت

خیال کرده ای از شغل عشق وسوسه زا

به گفت این وره قبله حقیقی جست

بسی نرفت که دیدند خفته در چمنش

مگس نموده بر او از جوانب استیلا

گرفته ماری از اخلاص نرگسی به دهن