بسی نرفت که دیدند خفته در چمنش

خیال کرده ای از شغل عشق وسوسه زا

به گفت این وره قبله حقیقی جست

نشان حسن ازل را به چشم سر جویا

مگس نموده بر او از جوانب استیلا

گرفته ماری از اخلاص نرگسی به دهن

ز بس ملاحظه او را مگس پران ز قفا