هم پیشه سمندر وهم کسوت عراب

پیوند تن نمی گسلد جان که تا رهم

با آن که چرخ می دهدش صد هزار تاب

مرغیست بخت سوخته من که آمده

افسرده ام چنان که اگر آه سرد من

بر دوزخ افکند گذراند ازدش زتاب

اما خوشم که اخگر خس پوش دل ز غیب