اما خوشم که اخگر خس پوش دل ز غیب

هم پیشه سمندر وهم کسوت عراب

افسرده ام چنان که اگر آه سرد من

بر دوزخ افکند گذراند ازدش زتاب

می آید از خجسته نسیمی به التهاب

بوی بهشت می شنوم از ریاض لطف

گوئی خلاص می شوم از دوزخ عذاب