افسرده ام چنان که اگر آه سرد من

با آن که چرخ می دهدش صد هزار تاب

مرغیست بخت سوخته من که آمده

هم پیشه سمندر وهم کسوت عراب

بر دوزخ افکند گذراند ازدش زتاب

اما خوشم که اخگر خس پوش دل ز غیب

می آید از خجسته نسیمی به التهاب