از بهر کحل دیده ملایک به صد شتاب

از عصمتش بدیع مدان کز کمال شرم

دارد جمال خود ز ملک نیز در نقاب

گر خاکروبه حرم او که می برند

در دامن سحاب فتد ذره ای از آن

تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب

بر بام قصر اگر شب مهتاب پا نهد