در دامن سحاب فتد ذره ای از آن

دارد جمال خود ز ملک نیز در نقاب

گر خاکروبه حرم او که می برند

از بهر کحل دیده ملایک به صد شتاب

تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب

بر بام قصر اگر شب مهتاب پا نهد

گردون به چشم ماه کشد میل از شهاب