تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب

گر خاکروبه حرم او که می برند

از بهر کحل دیده ملایک به صد شتاب

در دامن سحاب فتد ذره ای از آن

بر بام قصر اگر شب مهتاب پا نهد

گردون به چشم ماه کشد میل از شهاب

می بود مهر اگر چو کنیزان دیگرش