بهر قلاده های سگان تو از نجوم

همچون زنان کند به سرش معجر آفتاب

بشکست سد شش جهت و در تو مه گریخت

چون مهره ای برون شد از ششدر آفتاب

دائم کشد به رشته زر گوهر آفتاب

نعلین خود دهش به تصدق که بر درت

در سجده است با سر بی افسر آفتاب