دائم کشد به رشته زر گوهر آفتاب

بشکست سد شش جهت و در تو مه گریخت

چون مهره ای برون شد از ششدر آفتاب

بهر قلاده های سگان تو از نجوم

نعلین خود دهش به تصدق که بر درت

در سجده است با سر بی افسر آفتاب

بیند زمانه شکل دو پیکر اگر به فرض