نعلین خود دهش به تصدق که بر درت

چون مهره ای برون شد از ششدر آفتاب

بهر قلاده های سگان تو از نجوم

دائم کشد به رشته زر گوهر آفتاب

در سجده است با سر بی افسر آفتاب

بیند زمانه شکل دو پیکر اگر به فرض

خیزد ز خواب با تو ز یک بستر آفتاب