در سجده است با سر بی افسر آفتاب

بهر قلاده های سگان تو از نجوم

دائم کشد به رشته زر گوهر آفتاب

نعلین خود دهش به تصدق که بر درت

بیند زمانه شکل دو پیکر اگر به فرض

خیزد ز خواب با تو ز یک بستر آفتاب

آخر زمان به حرف مساوات اگر چه گشت