ز آه و گریه من خون گریست چشم جهان

ولیک تا ابدش دست من به دامان است

به بحر خون شدم از موج خیز حادثه غرق

نگفت یک متنفس که این چه طوفان است

کسی نگفت که آه این چه چشم گریان است

چو شانه باد سر مدعی باره فکار

کزو چه زلف بتان خاطرم پریشان است