کسی نگفت که آه این چه چشم گریان است

به بحر خون شدم از موج خیز حادثه غرق

نگفت یک متنفس که این چه طوفان است

ز آه و گریه من خون گریست چشم جهان

چو شانه باد سر مدعی باره فکار

کزو چه زلف بتان خاطرم پریشان است

ز بس که مست می جهل بود می پنداشت