کزو چه زلف بتان خاطرم پریشان است

ز آه و گریه من خون گریست چشم جهان

کسی نگفت که آه این چه چشم گریان است

چو شانه باد سر مدعی باره فکار

ز بس که مست می جهل بود می پنداشت

که شیشه دل مردم شکستن آسان است

ز کینه ساخت مراپایمال و داشت گمان