ز بس که مست می جهل بود می پنداشت

کسی نگفت که آه این چه چشم گریان است

چو شانه باد سر مدعی باره فکار

کزو چه زلف بتان خاطرم پریشان است

که شیشه دل مردم شکستن آسان است

ز کینه ساخت مراپایمال و داشت گمان

که من ز بی مددی مورم او سلیمان است