چو شانه باد سر مدعی باره فکار

نگفت یک متنفس که این چه طوفان است

ز آه و گریه من خون گریست چشم جهان

کسی نگفت که آه این چه چشم گریان است

کزو چه زلف بتان خاطرم پریشان است

ز بس که مست می جهل بود می پنداشت

که شیشه دل مردم شکستن آسان است