مدام دلم همی آرد از مجره فلک

ز دیدن گل و شمشاد از چه باشم شاد

مرا دمیست که نسبت به سوز بی حد او

دم از نسیم جنان می زند دم حداد

که مرغ روح من خسته را شود صیاد

همیشه تیشه همی سازد از هلال سپهر

که در دلم نگذارد بنای عیش آباد