همیشه تا به کف روزگار در و گهر

ولی به نعمت هر ساله رشک ایشان داد

چو بود عیب گدای تو محض گیرائی

ز التفات تو هم نان گرفت و هم نان داد

توان ز موهبت بحر و کان فراوان داد

ز اقتدار تواند کف به خلق جهان

عطیه بیش ز بحر و زیاده از کان داد