تزلزل بس که برهم زد سراپای وجود را

که هرکس را زبانی بود با من در فغان آمد

چو باد شعله جنبان زد حریفان را به جان آتش

مرا هر حرف کز سوز دل خود بر زبان آمد

چو موسیقار صد فریادم از هر استخوان آمد

به زعم بردباری هرکه را از دوستان گفتم

که باری از دلم بردار بر طبعش گران آمد