که باری از دلم بردار بر طبعش گران آمد

تزلزل بس که برهم زد سراپای وجود را

چو موسیقار صد فریادم از هر استخوان آمد

به زعم بردباری هرکه را از دوستان گفتم

به خود تا نقش می بستم کزین غمخانه بگریزم

سپاه غم به ره بستن جهان اندر جهان آمد

برون جست از حصار استوار سینه مجنون وش