به زعم بردباری هرکه را از دوستان گفتم

مرا هر حرف کز سوز دل خود بر زبان آمد

تزلزل بس که برهم زد سراپای وجود را

چو موسیقار صد فریادم از هر استخوان آمد

که باری از دلم بردار بر طبعش گران آمد

به خود تا نقش می بستم کزین غمخانه بگریزم

سپاه غم به ره بستن جهان اندر جهان آمد