رفعت پایه قدرش بنمائی به حسود

محتشم گرچه زد امروز ثنای تو رقم

مدح خود دوش ز سکان سماوات شنود

چه شور گو تو هم از جایزه مدحت خویش

تا کمین ذره ذرات وجودش گردد

نجم خورشید طلوع و مه برجیس صعود

گرچه دیوان وی آمد دو جهان را زینت