کبود از سیلی سرما نگردد چهره اخگر

اگر تبدیل طبع آب و خاک اندر خیال آری

بجنبد کشتی اندر بحر چون صرصر دود دربر

وگر حفظت به حال خویشتن خواهد طبایع را

خورد گر بر زمین و آسمان زور تلاش تو

زمین را بگسلد لنگر فلک را بشکند محور

ز مصباحی که خواهی کلبه احباب از آن روشن