خورد گر بر زمین و آسمان زور تلاش تو

بجنبد کشتی اندر بحر چون صرصر دود دربر

وگر حفظت به حال خویشتن خواهد طبایع را

کبود از سیلی سرما نگردد چهره اخگر

زمین را بگسلد لنگر فلک را بشکند محور

ز مصباحی که خواهی کلبه احباب از آن روشن

نخیزد دود تا محشر چه قندیل مه انور