نخیزد دود تا محشر چه قندیل مه انور

خورد گر بر زمین و آسمان زور تلاش تو

زمین را بگسلد لنگر فلک را بشکند محور

ز مصباحی که خواهی کلبه احباب از آن روشن

وزان آتش که خواهی تیره از وی خانه اعدا

تولد یابد از هر یک شرر صد توده خاکستر

شها مشتاق خاک هند ایرانی غلام تو