ز مصباحی که خواهی کلبه احباب از آن روشن

کبود از سیلی سرما نگردد چهره اخگر

خورد گر بر زمین و آسمان زور تلاش تو

زمین را بگسلد لنگر فلک را بشکند محور

نخیزد دود تا محشر چه قندیل مه انور

وزان آتش که خواهی تیره از وی خانه اعدا

تولد یابد از هر یک شرر صد توده خاکستر