وزان آتش که خواهی تیره از وی خانه اعدا

زمین را بگسلد لنگر فلک را بشکند محور

ز مصباحی که خواهی کلبه احباب از آن روشن

نخیزد دود تا محشر چه قندیل مه انور

تولد یابد از هر یک شرر صد توده خاکستر

شها مشتاق خاک هند ایرانی غلام تو

که از توران بر او بار است محنتهای زور آور