بنده پرور ملکا گر چه ز دارائی ملک

تکیه بر بالش خود می کنم از استکبار

وین هنوز اول آثار ترقیست که من

تازه باغ شجرانگیزم و تو ابر بهار

داری از هند و حبش تا بدر چین و تتار

جان فشانند غلامان فدائی بی حد

مدح خوانند مطیعان ثنائی بسیار