تازه باغ شجرانگیزم و تو ابر بهار

پای بر مسند مه می نهم از استیلا

تکیه بر بالش خود می کنم از استکبار

وین هنوز اول آثار ترقیست که من

بنده پرور ملکا گر چه ز دارائی ملک

داری از هند و حبش تا بدر چین و تتار

جان فشانند غلامان فدائی بی حد