پای بر مسند مه می نهم از استیلا

داشتم تکیه که از خار و خس راهگذار

این دم از لطف تو ای شمسه ایوان شرف

این دم از عون تو ای زهره گردون وقار

تکیه بر بالش خود می کنم از استکبار

وین هنوز اول آثار ترقیست که من

تازه باغ شجرانگیزم و تو ابر بهار