تکیه بر بالش خود می کنم از استکبار

این دم از لطف تو ای شمسه ایوان شرف

این دم از عون تو ای زهره گردون وقار

پای بر مسند مه می نهم از استیلا

وین هنوز اول آثار ترقیست که من

تازه باغ شجرانگیزم و تو ابر بهار

بنده پرور ملکا گر چه ز دارائی ملک