وین هنوز اول آثار ترقیست که من

این دم از عون تو ای زهره گردون وقار

پای بر مسند مه می نهم از استیلا

تکیه بر بالش خود می کنم از استکبار

تازه باغ شجرانگیزم و تو ابر بهار

بنده پرور ملکا گر چه ز دارائی ملک

داری از هند و حبش تا بدر چین و تتار