گر شود فی المثل از مرتبه خورشید سوار

عدل او چون شکند صولت سر پنجه ظلم

خنده بر باز زند کبک دری در کوهسار

سایه بخت سیاه از سر خصمش نرود

سروراوندی دلشاد که از مرتبه است

فرش روبنده کنیزان تو را ز آنها عار

وز دل و دست تو بر دست و دل با ذلشان