چو کعبه ایست که از عرش اعظم است اعظم

و گر اراده کند فصل را مبه این نوع

کمند ربط و مساوات بگسلند ز هم

دل حقیر نوازش که جلوه گاه خداست

ز فرش چون ننهد پا به عرش بت شکنی

که بختش از بردوش نبی دهد سلم

به معجزش زد و صد ساله ره رساند باد