شود ز مردمی انسان دیده انسان

جوان کننده دوران پیر ساخت تو را

هم اتفاقی تدبیر پیر و بخت جوان

به خال چهره زنگی اگر نظر فکنی

زینت ارچه مقام است لیک بالنسبه

تو آتشی و کواکب شرار و چرخ و خان

جهان مدار از بس که شرمسار تو را