جهان مدار از بس که شرمسار تو را

شود ز مردمی انسان دیده انسان

زینت ارچه مقام است لیک بالنسبه

تو آتشی و کواکب شرار و چرخ و خان

به دوش زانوم از جبهه مانده بار گران

بزرگوارا از بس به زیر بار توام

ز انحنا شده جیبم مصاحب دامان