تو آتشی و کواکب شرار و چرخ و خان

به خال چهره زنگی اگر نظر فکنی

شود ز مردمی انسان دیده انسان

زینت ارچه مقام است لیک بالنسبه

جهان مدار از بس که شرمسار تو را

به دوش زانوم از جبهه مانده بار گران

بزرگوارا از بس به زیر بار توام