در رکاب شخص طبعش خسرو سیارگان

طبع جمعی چون جمل های قطاری راست رو

وز روانی سبعه سیاره را در پی روان

داری اما بنده افتاده از پائی که هست

دوش شاهان سخن کز طیلسان پر زیب گشت

از عنانش می کشد صد منت از برگستوان

گر درخت نظمش از مشرق برون آید شود