دوش شاهان سخن کز طیلسان پر زیب گشت

وز روانی سبعه سیاره را در پی روان

داری اما بنده افتاده از پائی که هست

در رکاب شخص طبعش خسرو سیارگان

از عنانش می کشد صد منت از برگستوان

گر درخت نظمش از مشرق برون آید شود

خلق مغرب را پر آب از میوه های او دهان