خلق مغرب را پر آب از میوه های او دهان

دوش شاهان سخن کز طیلسان پر زیب گشت

از عنانش می کشد صد منت از برگستوان

گر درخت نظمش از مشرق برون آید شود

لیک از بی امتیازی های گردون تاکنون

بوده است از خلق منت کش برای آب و آن

دارد امید این زمان کز امتیاز پادشاه