از عنانش می کشد صد منت از برگستوان

داری اما بنده افتاده از پائی که هست

در رکاب شخص طبعش خسرو سیارگان

دوش شاهان سخن کز طیلسان پر زیب گشت

گر درخت نظمش از مشرق برون آید شود

خلق مغرب را پر آب از میوه های او دهان

لیک از بی امتیازی های گردون تاکنون