نه عمر نوح وفا می کند نه طی لسان

مه فلک که به نعل سمند اوست قرین

ستاره ایست که با آفتاب کرده قران

به شرح حسن وفایش که شیوه ابدیست

ز قدسیمبران بزم او عجب چمنی است

که نخل هاش چمانند و سروهاش روان

ز روی لاله رخان مجلسش عجب باغی است