ز قدسیمبران بزم او عجب چمنی است

ستاره ایست که با آفتاب کرده قران

به شرح حسن وفایش که شیوه ابدیست

نه عمر نوح وفا می کند نه طی لسان

که نخل هاش چمانند و سروهاش روان

ز روی لاله رخان مجلسش عجب باغی است

که از شراب و خمار آمدش بهار و خزان