گشته بود از تنگدستی عازم هندوستان

طوطی شیرین زبان شکرستان عراق

کز جفای قرض خواهان بود زهرش در دهان

با وجود این همه بی دست و پائیها که داشت

وان چه بیش از جمله اش آواره می کرد از وطن

قرض پر شلتاق دیوان بود آن بار گران

تا که از امداد صاحب مژده بخشش رسید