وان چه بیش از جمله اش آواره می کرد از وطن

کز جفای قرض خواهان بود زهرش در دهان

با وجود این همه بی دست و پائیها که داشت

گشته بود از تنگدستی عازم هندوستان

قرض پر شلتاق دیوان بود آن بار گران

تا که از امداد صاحب مژده بخشش رسید

بخشش مقرون به تشریف شه صاحبقران