تا که از امداد صاحب مژده بخشش رسید

گشته بود از تنگدستی عازم هندوستان

وان چه بیش از جمله اش آواره می کرد از وطن

قرض پر شلتاق دیوان بود آن بار گران

بخشش مقرون به تشریف شه صاحبقران

من به این پاداش بر چیزی که حالا قادرم

هست ارسال ثناها کاروان در کاروان