محتشم ای در فن خود از توقع برکنار

کز زر و گوهر خزاین را تهی کرد آن چنان

بنده را یکبارگی از قرض خواهان واخری

سود پندارم درین سودا بود بیش از زیان

آمدی آخر درین فن نیک بیرون از میان

بحر خواهش را کرانی نیست پیدا لب ببند

پس زبان بگشای در عرض دعای بیکران