چه غم ز صلبی اعدا که ممکن است خلل

ز هر چه هست براند نخست از سر و جان

شود ز شعله تیغش هوای حرب چو گرم

هزار تن ز لباس بقا شود عریان

در آهنین سپر از تیر آتشین پیکان

به جام اوست ز دولت شراب دیر خمار

به کام اوست ز خضرت بهار دور خزان